اگه اهل ساعت باشی یا حتی تازه چشمت به این دنیای جذاب افتاده باشه، محاله اسم Tissot PRX به گوشت نخورده باشه. اصلاً مگه میشه تو اینستاگرام یا یوتیوب بچرخی و این بند استیل دلربا با اون صفحه خاصش جلوی چشمت نیفته؟ اما داستان این ساعت خیلی عمیقتر از یه ترند سادهست. بیا با هم ببینیم چطور یه مدل دهه هفتادی، دوباره کل دنیا رو عاشق سبک ساعتهای وینتیج کرد!
دهه ۷۰ چی شد که اینجوری شد؟ (داستان بندهای یکپارچه)
برگردیم به دهه ۱۹۷۰ میلادی. اون زمان دنیای ساعتسازی سوئیس داشت سکته میکرد! ژاپنیها با ساعتهای ارزانقیمت و فوقالعاده دقیق کوارتز اومده بودن و بازار رو جارو میکردن؛ چیزی که بهش میگفتن «بحران کوارتز».
سوئیسیها دیدن اگه دست روی دست بذارن کلاً ورشکست میشن. اینجوری شد که طراحهای نخبهای مثل «ژرالد جنتا» اومدن وسط و یه سبک کاملاً جدید خلق کردن: ساعتهای اسپرت-لوکس با بند یکپارچه (Integrated Bracelet).
تو این سبک، دیگه خبری از بندهای چرمی معمولی یا قیافههای تکراری نبود. بدنه ساعت با زاویههای تیز ساخته میشد و بند استیل دقیقاً ادامه خودِ بدنه بود. ساعتهایی مثل «رویال اوک» و «نوتیلوس» متولد شدن؛ ولی خب یه مشکل بزرگ وجود داشت… این ساعتها اونقدر گرون بودن که فقط پولدارترین آدمهای سیاره میتونستن بخرنشون!
متولد شدن جدِ بزرگ PRX در سال ۱۹۷۸
تیسوت که دید مردم عاشق این مدل ساعتها شدن اما دستشون بهشون نمیرسه، دست به کار شد. سال ۱۹۷۸ یه ساعت معرفی کرد به اسم Seastar. دقیقاً همون قیافه جذاب، زاویهدار و بند یکپارچه رو داشت، اما با قیمت خیلی مناسبتر و موتور کوارتز.
اسم PRX هم از همینجا اومد:
P (Precise): یعنی بینهایت دقیق.
R (Robust): یعنی جونسخت و مقاوم.
X (عدد ۱۰ رومی): یعنی تا ۱۰ اتمسفر (۱۰۰ متر) زیر آب دووم میاره.
این ساعت زمان خودش کلی طرفدار پیدا کرد، اما با گذشت زمان افتاد گوشه آرشیو تیسوت و خاک خورد… تا سال ۲۰۲۱!
سال ۲۰۲۱ و طوفانی به نام Tissot PRX
وقتی تیسوت تو سال ۲۰۲۱ تصمیم گرفت این طرح رو دوباره زنده کنه، خیلیها فکر میکردن فقط یه ادای احترام سادهست. اما وقتی نسخه اتوماتیک Powermatic 80 معرفی شد، رسماً بمب منفجر شد!
چرا همه قفلِ PRX شدن؟
کیفیت ساختی که عقل از سر میبره: لبههای صیقلی، بدنه برسخورده و بازی نور روی استیل این ساعت جوریه که وقتی دستت میگیری، حس میکنی یه ساعت چند هزار دلاری خریدی!
صفحه وافلی دلربا: تو نسخه اتوماتیک، اون خونههای ریز شطرنجی روی صفحه تو زوایای مختلف نور، قیافه ساعت رو کلاً عوض میکنن و عمق خیلی قشنگی بهش میدن.
موتور ۸۰ ساعته: یعنی پنجشنبه شب ساعت رو از دستت دربیار، کارهای آخر هفتهت رو بکن، صبح دوشنبه دوباره ببندش روی مچت؛ هنوز داره مثل ساعت کار میکنه و نخوابیده!
هوشمندی تیسو در تنوع دادن
تیسو اصلاً مغرور نشد و سریع به حرف طرفداراش گوش داد:
سایز ۳۵ میلیمتری: اولش سایز ۴۰ دادن بیرون، ولی خیلیها گفتن برای مچ ما بزرگه یا ما دقیقاً ابعاد اصیل دهه ۷۰ رو میخوایم. تیسو هم سایز ۳۵ رو زد که رسماً دل همه رو برد.
مدلهای کرونوگراف و دیجیتال: برای کسایی که ساعت شلوغتر یا حتی نوستالژیکتر میخواستن.
رنگبندیهای فوقالعاده: از آبی یخچالی و سبز زمردی گرفته تا تیفانی و مشکی.
چطور PRX کل بازار رو تکون داد؟
تیسوت با PRX یه کار بزرگ کرد: استایل لوکس دهه ۷۰ رو برای همه قابل لمس کرد. دیگه لازم نبود کل پساندازت رو بدی تا یه ساعت بند یکپارچه خوشتیپ داشته باشی.
این موفقیت اونقدر بزرگ بود که بقیه برندها هم به خودشون اومدن! از سیتیزن و سیکو گرفته تا برندهای مستقل، همه رفتن سراغ آرشیوهاشون تا مدلهای دهه هفتادیشون رو زنده کنن. از طرفی تو اینستاگرام و تیکتاک هم که خورااااک عکس و ویدیو بود؛ چون انعکاس نور روی بند استیلش رسماً جادو میکنه!
خلاصه بگم، Tissot PRX فقط یه محصول پرفروش نبود؛ یه بازگشت باشکوه به دوران طلایی طراحی ساعت بود. تیسو نشون داد که اگه اصالت گذشته رو با کیفیت و مهندسی امروز ترکیب کنی و قیمتش رو هم منطقی نگه داری، میتونی دل میلیونها نفر رو تو سراسر دنیا به دست بیاری.
تایید شده توسط دیجیکالا